اینجا با من...

یه بازی دو نفره مسخره ای من و امیرعلی شروع کردیم مسخره و مضحک که اون جدی گرفته و من کاملا بازی کدوممون واقعی هستیم و چی واقعیته نمیدونم...

يكي.دو شبه با منا از خاطره هاي عشقي ميگيم كه ... انگار از اين درد ياداوري لذت ميبريم، ساعتها حرف ميزنيم با اشك اما خنده هاي از لذت ياداوري. ياداوري لحظات شيرين كه وقتي تعريف ميكنيم هنوز لحظه هاش قابل دركه! انگار اين خودازاري رو دوست داريم شايد اين دردهاي غيرقابل تحملم بخاطر همون باشه، ٤تا ژلوفن خوردن در يكروز و ساكت نشدن يك درد.. مسلما معني ديگه اي نداره درد روانيش واقعا براي من جسمي شد يه روزم دنيا به كام من ميشه، مطمئنم...

دوسش دارم. الان تنهاییمو خیلی دوست دارم این آرامشی که در تنهایی هست خیلی خوبه. همه دنیام مال منه البته، البوم بی گزند چاوشی هم خیلی دوست دارم. خیییییلییییی. مخصوصا اونجاش که میگه امیر بی گزندی تو.. یه التماس خوبی داره خلاصه با همه بدبختیهایی که الان دارم ولی این تنهاییمو دوست دارم. این دنیای بزرگم ولی خالی و تنها رو دوست دارم، صدام بدجور توش میپیچه، فعلا دوسش دارم. تابعد ببینم چی مشه. باید بسازمش، خیلی خرابه شده، هرکی یه لگدی بهش زده ، کثیفش کرده، خرابش کرده، خیلی جاهاش خاکستریه دوباره میسازم چاوشی رو دوست دارم...